Ανεξάρτητη Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών

Συνδικαλιστική Άποψη

Τα σχολεία διανύουν μια πρωτόγνωρη σχολική χρονιά και ομολογουμένως η πίεση που ασκείται στο ανθρώπινο δυναμικό είναι αφόρητη. Η εφαρμογή των πρωτοκόλλων και η έγνοια για αντιμετώπιση της πανδημίας με βάση τις οδηγίες, καθιστούν τη λειτουργία των σχολείων δύσκολη και βασανιστική. Τα προβλήματα οξύνονται από το γεγονός πως ο αριθμός των παιδονομιών στα περισσότερα σχολεία έχει αυξηθεί και σε πολλά σχολεία οι συνάδελφοι έχουν ήδη ξεπεράσει τις δέκα αναπληρώσεις που προβλέπονται. Αυτό είναι απόρροια του γεγονότος  πως οι μαθητές δε διαμοιράζονται στις τάξεις σε περιπτώσεις απουσιών εκπαιδευτικών, αφού τα πρωτόκολλά δεν έχουν διαφοροποιηθεί παρά στο ελάχιστο. Αυτό δε, συμβαίνει παρά το γεγονός πως η επιδημιολογική ομάδα του Υπουργείου Υγείας δεν είναι αρνητική σε μια τέτοια διευθέτηση, δεδομένου φυσικά πως θα τηρούνται οι απαιτούμενες αποστάσεις και οι ομάδες θα είναι σταθερές. Το γιατί το ΥΠΠΑΝ ποιεί την νήσσαν, είναι στην κρίση του καθενός. Πρωτεύοντα ρόλο στη διαμορφωθείσα κατάσταση έχει η δυστοκία της Επίσημης Πλευράς να λύσει ικανοποιητικά και καταλυτικά τα ζητήματα των αντικαταστάσεων και αντικαταστατών.

Κατά την τρέχουσα σχολική χρονιά, τα προβλήματα είναι ακόμη πιο έντονα, αφού ο αριθμός των απουσιών είναι δικαιολογημένα πολύ μεγαλύτερος. Καθημερινά υπάρχουν δικαιολογημένες ή και υποχρεωτικές απουσίες στα σχολεία, που δεν αναπληρώνονται. Τα διαχρονικά και άλυτα προβλήματα της εύρυθμης λειτουργίας των αντικαταστάσεων αλλά και η ίδια η αντιμετώπιση των αντικαταστατών από την Πολιτεία, μπορεί τόσα χρόνια να κρύβονταν κάτω από το χαλί, αλλά πλέον έχουν γονατίσει τα σχολεία. Καθημερινά, υπάρχουν τεράστιες τρύπες σε εκπαιδευτικό προσωπικό, τις οποίες θα έπρεπε υπό φυσιολογικές συνθήκες να καλύψουν οι αντικαταστάτες. Φαίνεται όμως, πως τα κενά δεν καλύπτονται, με μεγάλο αριθμό διαθέσιμων αντικαταστάσεων να μην παραχωρείται και τα σχολεία να μένουν ξεκρέμαστα. Το γεγονός αυτό συνεπαγωγικά, δημιουργεί αφόρητη πίεση στα σχολεία και στο ανθρώπινο δυναμικό, αφού κυριολεκτικά οι αντοχές είναι οριακές και ο φόρτος εργασίας δυσβάστακτος.  

Δε θα ήταν υπερβολή να λεχθεί πως ουσιαστικά το ΥΠΠΑΝ αυτή τη στιγμή βιώνει τα αποτελέσματα των όσων δεν έπραξε όλα αυτά τα χρόνια. Η διαχρονική αντιμετώπιση χιλιάδων αντικαταστατών ως αναλώσιμους και ως σύγχρονους σκλάβους με μηδενικά δικαιώματα, νομοτελειακά έχει και συνεπακόλουθες συνέπειες.

Είναι γνωστό πως η εργασία στη θέση αντικαταστάτη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα ελκυστική. Το άθλιο καθεστώς εργασίας που εδώ και πολλά χρόνια βιώνουν οι συνάδελφοι, σαφέστατα αποτελεί αντικίνητρο για εργασία, ειδικά με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στα σχολεία, εν καιρώ πανδημίας. Πολλές αντικαταστάσεις είναι μικρής διάρκειας, γεγονός που αποτελεί αντικίνητρο για τους αντικαταστάτες να αφήσουν πίσω μια άλλου είδους εργασία με τον φόβο της πανδημίας να καραδοκεί. Είναι χιλιοειπωμένο πως οι αντικαταστάτες εργάζονται χωρίς εργασιακά δικαιώματα, χωρίς άδειες ασθενείας ή απουσίας και  χωρίς ανεργιακό επίδομα. Είναι δε δεδομένο, πως σε ελάχιστα χρόνια από σήμερα δε θα έχουν καν το δικαίωμα να διεκδικήσουν θέση αντικαταστάτη, αφού ο κατάλογος διοριστέων καταργείται οριστικά. Παράλληλα από το 2015 εργάζονται με ωρομίσθιο καθεστώς, με ακόμα πιο μειωμένα μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα.

Το ΥΠΠΑΝ οφείλει να εξεύρει λύσεις για να γεμίσει τις τρύπες που ολοένα και μεγαλώνουν στα σχολεία σε σχέση με τη στελέχωσή τους. Μια από αυτές τις λύσεις είναι η άμεση επίλυση των ζητημάτων των αντικαταστατών, τα οποία είναι πολλά και για χρόνια βαλτωμένα. Επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε, να εφαρμοστεί άμεσα η «δεξαμενή αντικαταστατών». Πρόκειται για μια διαχρονική θέση της ΠΟΕΔ που απευθύνεται εδώ και πολλά χρόνια εις ώτα μη ακουόντων για αντικαταστάσεις διάρκειας μέχρι 10 εργάσιμων ημερών. Για τη φετινή σχολική χρονιά, η συγκεκριμένη εισήγηση μπορεί να εφαρμοστεί με συμβόλαιο μέχρι και τον Ιούνη. Εννοείται πως σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να δηλωθεί ενδιαφέρον από τους υποψήφιους αντικαταστάτες και απαραίτητα να τηρηθεί η σειρά του καταλόγου, ώστε να υπάρχει αξιοκρατία και δικαιοσύνη.

Χρειάζεται επίσης να βρεθούν τρόποι βελτίωσης του νέου ηλεκτρονικού συστήματος διορισμού. Διαφάνηκε πως υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να βελτιωθούν και να αναθεωρηθούν, ιδιαίτερα ως προς την κάλυψη όλων των αναγκών – όταν ο αριθμός τους είναι μεγάλος. Όταν οι ανάγκες είναι ιδιαίτερα αυξημένες πολλές θέσεις δε χορηγούνται. Για την επίλυση του προβλήματος, μπορούν να γίνουν διορθωτικές κινήσεις στο ηλεκτρονικό σύστημα – διαγωνισμό για διορισμό αντικαταστατών.  Μπορεί για παράδειγμα, να γίνει αύξηση των κατανομών λειτουργίας του συστήματος καθημερινά. Παράλληλα, είναι επιτακτική ανάγκη για  διορισμό όλων των αντικαταστατών σε πλήρες ωράριο. Έτσι, σε σχολεία που θα διορίζονταν αντικαταστατές με λιγότερες από 29 ώρες τις επιπρόσθετες ώρες που ενδεχομένως να προκύπτουν, θα μπορεί να τις αξιοποιεί το σχολείο για έκτακτες αναπληρώσεις ή για εξ αποστάσεως εκπαίδευση μαθητών που απουσιάζουν.

Για να γίνει η εργασία στο καθεστώς αντικαταστάτη πιο ελκυστική, πρέπει οι εργασιακές συνθήκες των αντικαταστατών να γίνουν πιο ανθρώπινες και να βελτιωθούν ουσιαστικά. Οι όροι υπηρεσίας των αντικαταστατών είναι ένα από τα θέματα που πάντα φιγουράρουν ψηλά στην ατζέντα των Εκπαιδευτικών Οργανώσεων. Είναι μάλιστα ένα από τα 26 θέματα που κατάθεσε η ΠΟΕΔ προς συζήτηση στο πλέον αρμόδιο και επίσημο όργανο, τη ΜΕΠΕΥ, στις 25 Οκτωβρίου του 2018. Συγκεκριμένες αλλαγές όπως δικαίωμα σε άδεια ασθενείας και άδεια για προσωπικούς λόγους, δικαίωμα σε ανεργιακό επίδομα και τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, αναγνώριση μονάδων μετάθεσης, αναγνώριση καθεστώτος αορίστου χρόνου και για αντικαταστάτες, επαναφορά σε πλήρες ωράριο εργασίας, άδεια απουσίας ή ασθενείας με πλήρεις απολαβές λόγω επαφής ή κρούσματος κορονοϊού κ.ά, μπορούν να καταστήσουν άμεσα το επάγγελμα του αντικαταστάτη πολύ πιο ελκυστικό.

«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες», λέει ο θυμόσοφος λαός. Αναντίλεκτα τα όσα δεν έχουν γίνει από την Επίσημη Πλευρά για τους αντικαταστάτες για δεκαετίες και η αντιμετώπισή τους ως σύγχρονους σκλάβους, αυτή τη στιγμή τα βρίσκουμε μπροστά μας. Τα σχολεία δεινοπαθούν και άμεσα ή έμμεσα επηρεάζονται και οι μαθητές. Η στάση του ΥΠΠΑΝ σε θέματα αντιμετώπισης του ανθρώπινου δυναμικού πρέπει να αναθεωρηθεί, αν όντως επιθυμεί να θωρακίσει το Δημόσιο Σχολείο. Ειδικά η μεταχείρισή που τυγχάνουν οι νεαρότεροι εκπαιδευτικοί (αντικαταστάτες, αυτοεργοδοτούμενοι, συμβασιούχοι ορισμένου και αορίστου χρόνου) προκαλεί αλγεινή εντύπωση και σαφώς και δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν. Καθιστούν επίσης τη ζήτηση εργασίας στα Δημόσια Σχολεία, ως καθόλου ελκυστική, με αποτέλεσμα τα σχολεία να έχουν να αντιμετωπίσουν τρομερές δυσκολίες και κενά. Είναι εκ των ων ουκ άνευ, πως επιβάλλεται να προωθηθούν τάχιστα λύσεις για τις αντικαταστάσεις και τους αντικαταστάτες που να βοηθήσουν έτσι ώστε τα σχολεία να λειτουργήσουν ομαλά.

 Μιχάλης Αλεξόπουλος, Μέλος ΔΣ ΠΟΕΔ, Γενικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ

Αναστασία Μαγίδου, Αντικαταστάτρια Προδημοτικής και Ειδικής Εκπαίδευσης, Μέλος ΔΣ Α.Κί.ΔΑ

Λεωνίδας Χατζηλοΐζου, Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας ΠΟΕΔ, Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ

 

 

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΑΓΙΔΟΥ*

Οι χαρακτήρες και τα γεγονότα είναι προϊόντα φαντασίας

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Υππάνη. Η Υππάνη ζούσε σε ένα χλιδάτο κάστρο μαζί με τους φρουρούς της. Παρόλο που δεν της έλειπε τίποτα, έβγαζε έναν πολύ κακό και σκληρό χαρακτήρα. Ήταν τσιγκούνα, δύστροπη, ιδιόρρυθμη, προσβλητική, εριστική και συχνά έλεγε μισές αλήθειες. Τα λεφτά που είχε τα σπαταλούσε μόνο για δική της ευχαρίστηση, με αποτέλεσμα να αφήνει τους φρουρούς της αφρόντιστους, νηστικούς και παραμελημένους. Τις περισσότερες φορές τους κακοφερόταν μιλώντας τους άσχημα και υποτιμητικά. Δεν έφτανε μόνο αυτό, έβαζε τους αυλικούς και τις θείες της να τους χλευάζουν και να τους μειώνουν. Από την άλλη μεριά οι φρουροί της, παρά την κακομεταχείριση που ζούσαν, προσπαθούσαν πάντα να της ικανοποιούν ακόμη και τις πιο παράλογες απαιτήσεις.

Οι υπήκοοι παρακολουθούσαν εδώ και χρόνια το δράμα που ζούσαν οι φρουροί της αλλά οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν. Οποιοσδήποτε τολμούσε να σηκώσει κεφάλι και να μιλήσει υπέρ της φρουράς ή να κρίνει τη συμπεριφορά της Υππάνης, τότε αυτή με συνοπτικές διαδικασίες τον κατέστρεφε. Κάποιοι τολμηροί έγραφαν διακηρύξεις και τις τοιχοκολλούσαν ή πετούσαν φυλλάδια με υποστηρικτικό περιεχόμενο στους δρόμους. Συχνά επίσης, κατάγγελλαν στην αστυνομία τη βία που ζούσαν οι φρουροί της. Οι περισσότερες όμως καταγγελίες κατέληγαν σε ξεχασμένα συρτάρια ή ακόμη και στα σκουπίδια ενώ πολύ λίγες τύχαινε να πέσουν σε χέρια ανθρώπων που πραγματικά νοιάζονταν για την ευημερία της φρουράς. Δυστυχώς όμως οι θεσμοί ήταν σάπιοι και οι υποθέσεις επίτηδες δεν στοιχειοθετούνταν όπως έπρεπε στο δικαστήριο. Δικαιοσύνη δεν υπήρχε. Όλα ήταν στημένα από τη βασιλική οικογένεια.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι φρουροί άρχισαν να αμφισβητούν την Υππάνη και πολλές φορές διαμαρτύρονταν όταν τους ζητούσε παράλογα πράγματα. Εκτός από την Υππάνη, παράλογες απαιτήσεις είχε και ο βασιλιάς. Για παράδειγμα δεν τους άφηνε να ακούνε μουσική ούτε να πηγαίνουν στο θέατρο. Αν ήθελαν να βγουν από το κάστρο, έπρεπε να γράφουν το αίτημά τους, να το παραδίδουν στην πριγκίπισσα και αν αυτό εγκρινόταν, θα έπρεπε να επιστρέψουν σε εύλογο χρονικό διάστημα πίσω στις θέσεις τους. Αν έβγαιναν από το κάστρο χωρίς άδεια, τιμωρούνταν με 300 ώρες κάτεργα ή 300 ραβδισμούς! Όποιος φρουρός δεν εκτελούσε τις εντολές, ήταν καταδικασμένος να τιμωρηθεί και να διαπομπευθεί. Κάποιες φορές, τους έστελνε στην εξορία, σε ένα απομακρυσμένο παλάτι που δε ζούσε ψυχή εκτός από τη δεύτερή του κόρη, την πριγκίπισσα Γιόλα. Η Γιόλα ήταν πολύ κακομαθημένη και όλη μέρα τους τσίριζε ή τους κυνηγούσε με ένα πελώριο λάστιχο που εκσφενδόνιζε νερό.

Η Υππάνη και ο βασιλιάς, δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πως πέρα από δικαιώματα είχαν και υποχρεώσεις απέναντι στους φρουρούς τους. Όταν πια οι φρουροί άρχισαν να νιώθουν πως δεν έχουν άλλες αντοχές, αποφάσισαν να πάνε σε έναν σοφό και να τον ρωτήσουν αν και με ποιο τρόπο θα μαλακώσουν την καρδιά της βασιλικής οικογένειας. Ο σοφός τους είπε: «Ο βασιλιάς, είναι τυφλωμένος από τα πάθη του και τον τραβά από τη μύτη η γυναίκα του, η βασίλισσα Εξουσία. Είναι απασχολημένος με το να καταπιέζει τον λαό του, να κλέβει τους φτωχούς και να φροντίζει να πλουτίζουν κι άλλο οι πλούσιοι. Έχει και έναν περίεργο, πιστό υπηρέτη, τον Κουσϊανό, που όλη μέρα του λέει πως είναι τέλειος βασιλιάς και αυτός κορδώνει από περηφάνια. Δυστυχώς μέσα στην παραζάλη που ζει έχει χάσει την μπάλα με τις κόρες του, αλλά και με όλα τα άλλα παιδιά του. Για να κατέβει από το κάστρο που βρίσκεται στον λόφο και να δει με τα μάτια του τι συμβαίνει, θα πρέπει υπήκοοι και φρουροί να ενώσετε τις δυνάμεις σας και να εξεγερθείτε. Μόνο τότε μπορεί να συνειδητοποιήσει την αξία σας και να μαζέψει την Υππάνη, την Γιόλα και τους αυλικούς».

Από τότε υπήκοοι, φρουροί και λοιποί δυστυχισμένοι προσπαθούν να το πάρουν απόφαση και να πιστέψουν στις δυνάμεις τους, ώστε να ορθώσουν ανάστημα! Είναι εγχείρημα δύσκολο, αλλά όσο ζουν ελπίζουν πως θα τα καταφέρουν αφού και η ανοχή έχει όρια και ημερομηνία λήξης…

Προς το παρόν, ζουν αυτοί άσχημα και εμείς χειρότερα…

*Αντικαταστάτρια φρουρός 153

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ*

Στις 3 Δεκεμβρίου του 2018 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όριζε ως Διεθνή Μέρα για την Εκπαίδευση την 24η Ιανουαρίου κάθε χρόνου. Με αυτή την απόφαση στόχευσε στην υπόμνηση της Εκπαίδευσης ως θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος και την ανάδειξη του κρίσιμου ρόλου της στην ανάπτυξη και την ειρήνη. Υπογράμμιζε τη σημασία της Εκπαίδευσης στη μείωση της φτώχειας και την αειφόρο ανάπτυξη, μέσα από τον γλωσσικό και αριθμητικό αλφαβητισμό των νέων και την ενδυνάμωση τους ως προσωπικότητες με διάθεση για πρωτοβουλία, γνώσεις και δεξιότητες, έτσι ώστε να κάνουν πράξη τις καινοτόμες λύσεις.

Σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2021, στην Κύπρο θα κάναμε ένα απολογισμό (ο ΥΠΠΑΝ έκανε τον δικό του και είναι στην κρίση όλων μας) και θα καταγράφαμε τις διαπιστώσεις μας ως προς το πού βρισκόμαστε ως λαός, ως κοινωνία, ως Πολιτεία σε σχέση με την ικανότητα προσφοράς ποιοτικής εκπαίδευσης στα παιδιά μας.

Όμως: η φετινή Διεθνής Μέρα Εκπαίδευσης μας βρίσκει μας τους μαθητές μας να στερούνται τη κανονική φοίτηση στο σχολείο τους, να βιώνουν τον εγκλεισμό, μέτρο που εφαρμόζεται εδώ κι ένα χρόνο, με διάφορες μορφές, για αντιμετώπιση της πανδημίας του Covid-19.

Μίλησαν γιατροί και επιστήμονες του χώρου της υγείας για το τι επιπτώσεις ο εγκλεισμός επιφέρει στην υγεία των παιδιών και των εφήβων αλλά και των ανθρώπων γενικά.

Επιδημιολόγοι, γιατροί και αρμόδιοι ΥΠΠΑΝ και ΥπΥγ γνωρίζουν, επίσης, πολύ καλά, την εικόνα ως προς τον βαθμό συμβολής των σχολείων, κάθε βαθμίδας ξεχωριστά, στη διασπορά του ιού.

Συνεπώς από την πλευρά μου δεν το θεωρώ δόκιμο να εκφράσω επί τούτου άποψη. 

Η σημερινή μου τοποθέτηση έχει να κάνει με τα όσα παρατηρώ και διαπιστώνω αλλά και τα ερωτηματικά που μου δημιουργούνται με τον εγκλεισμό και τη νέα γενιά, για την οποία κόπτονται οι ιθύνοντες και αρμόδιοι. Ιδιαίτερα σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2021, Διεθνή Μέρα Εκπαίδευσης.

Οι φετινοί τελειόφοιτοι των λυκείων έχουν ήδη απωλέσει ένα ολόκληρο εξάμηνο από κανονική φοίτηση, περσινή και φετινή σχολική χρονιά συνυπολογιζόμενες. Το ΥΠΠΑΝ πειραματίστηκε πάνω τους με συνολική κάλυψη του Ωρολογίου Προγράμματος με εξ αποστάσεως εκπαίδευση, με το κόστος να βαραίνει αποκλειστικά τις οικογένειες και τα σχολεία να αναβαθμίζονται τεχνολογικά με ρυθμούς χελώνας. Την ίδια στιγμή στερήθηκαν την κοινωνική ζωή του σχολείου, μια τόσο σημαντική εμπειρία ζωής για την εξέλιξη του κάθε ανθρώπου.

Το ίδιο συμβαίνει με τους μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου, οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν κατεύθυνση σε αυτό το χρονικό σημείο αφού σε δύο από τις τρεις χρονιές συμπλήρωσης των μαθησιακών προϋποθέσεων για να είναι έτοιμοι να παρακολουθήσουν τις επιλογές τους, μετείχαν σε συγκροτημένη μαθησιακή δραστηριότητα μόνο κατά 50%. Πρέπει να σημειωθεί, επίσης, ότι από το καθημερινό ωρολόγιο πρόγραμμα που προσφέρεται διαδικτυακά παρακολουθούν μόνο το ήμισυ του.

Δύο συνεχόμενες χρονιές οι φετινοί τελειόφοιτοι του Δημοτικού στερούνται την κανονική ροή της μαθητικής ζωής τους, είτε είναι στο σχολείο, αφού εκεί μόνο μάθημα δικαιούνται να απολαμβάνουν, ούτε καν τα εργαστήρια του σχολείου τους, όπου υπάρχουν, πόσο μάλλον σχολικές εκδηλώσεις, εκδρομές, συμπληρωματικές δραστηριότητες, είτε είναι κλεισμένοι σπίτι λόγω καραντίνας.

Μπορεί ο κάθε υγιής σκεπτόμενος πολίτης να κατανοήσει και τι σήμαινε για τους φετινούς μαθητές της Α΄ Γυμνασίου εκείνος ο στόχος του ΥΠΠΑΝ, για τον οποίο γίνεται πολύ σοβαρή προσπάθεια από τους εκπαιδευτικούς για να πραγματωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, που αφορά στην ομαλή μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο.

Τα δε παιδιά της Β΄ Δημοτικού, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο του βασικού γλωσσικού και αριθμητικού αλφαβητισμού, φοιτούν στο σχολείο αποσπασματικά και η όλη εσωτερική διεργασία αφομοίωσής του ταλανίζεται από απανωτά πισωγυρίσματα για τα ίδια.

Κι αυτή η διετία άραγε θα παραμείνει στα όρια της διετίας; Ή θα παραταθεί; Ιδιαίτερη ανησυχία γεννά το ερώτημα, αν γίνεται κατανοητό, από αυτούς που αποφασίζουν και οι οποίοι δεν τη στερήθηκαν στα ευαίσθητα χρόνια της ανάπτυξης τους, όπου η κάθε μέρα είναι και μια ξεχωριστή, πολύτιμη εμπειρία και ψηφίδα στο «ανάγιωμα», πόση επίδραση έχει στην πορεία της ζωής τους.

Κοντά σε αυτά η Πολιτεία διά μέσου του σχολείου καθιστά τους γονείς υπεύθυνους να μετατρέψουν το σπίτι τους σε μαθησιακό περιβάλλον και τους ίδιους σε τεχνικούς η/υ και διαδικτύου. Επίσης τους ζητείται να γίνουν συντονιστές της κατ’ οίκον μαθησιακής διαδικασίας, την ώρα που οι εντολές για την κατ’ οίκον εργασία, στην κανονική φοίτηση, είναι όπως αυτή να μην επιβαρύνει τους γονείς. Απαιτείται από τους γονείς ενώ έχουν να χειριστούν τον εγκλεισμό για ολόκληρη την οικογένεια, την ίδια ώρα να τιθασεύσουν τον παιδικό κι εφηβικό αυθορμητισμό κι ενεργητικότητα και να μείνουν προσκολλημένα μπροστά από μια οθόνη.

Ερώτημα: το ΥΠΠΑΝ γνωρίζει τι γίνεται σε κάθε σπιτικό; Ποιον χρόνο μπορεί να διαθέσει ο κάθε γονιός; Τι χώρο έχουν στη διάθεσή τους τα μέλη των οικογενειών; Τι ζητούμενα και βασικές, ζωτικές προτεραιότητες απασχολούν τους γονείς (ή τον γονιό), ώστε να υπάρχει η δυνατότητα και η πνευματική και ψυχική αντοχή να υποστηρίξει τα παιδιά του; Ή μήπως υλοποιείται σε περισσότερο βάθος και εύρος η αξία «όποιος μπορεί καλώς, όποιος δεν μπορεί δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι άλλο»; Αντιλαμβάνεται ο κάθε αρμόδιος πως για δύο σχολικές χρονιές πραγματώνεται μπροστά από μια οθόνη, μέσα στους 4 τοίχους το «ο καθείς κι η μοίρα του»;

Επιπρόσθετα, η ένταση που προκαλεί ο εγκλεισμός και η αβεβαιότητα στον βιοπορισμό έρχεται να συμβάλει πολλαπλασιαστικά εκεί και όπου ήδη το κλίμα είναι διαταραγμένο. Και οι παιδική ψυχή δεν έχει, για μεγάλο διάστημα, τη διέξοδο της ασφαλούς σχολικής ζωής.

Χωρίς το θέμα να είναι δυνατό να εξαντληθεί, σημειώνεται ως εναγώνιο ερωτηματικό: τι σημαίνει για παιδιά κι έφηβους ως μοναδικό κανάλι επικοινωνίας με τους συνομίληκους τους να έχουν το κινητό και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και η σχολική διάδραση να περιορίζεται στην παρακολούθηση, στον βαθμό που αυτό γίνεται, βέβαια, του μαθήματος μπροστά από μια οθόνη; Τι σημαίνει για την εξέλιξη τους ως προσωπικότητες; Τι σημαίνει ως προς την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης; Τι σημαίνει η απομόνωση και η κοινωνική αποστασιοποίηση σε σχέση με τους πυλώνες που η UNESCO έθεσε για την εκπαίδευση του 21ου αι γύρω στο 1999 και επιβεβαίωσε με τον πιο έντονο και σαφή τρόπο με την ανάληψη της ευθύνης να προωθήσει και να συντονίσει την πραγμάτωση των μηνυμάτων της Διεθνούς Μέρας Εκπαίδευσης, τη συνεργασία, τη δημιουργία περιβάλλοντος κοινωνικοποίησης, την ομαδικότητα και τη συνδημιουργία στον χώρο εργασίας;

Δεν ευελπιστώ ούτε προσδοκώ η παρούσα τοποθέτηση να συγκινήσει οποιονδήποτε. Πόσο μάλλον να δουν με διαφορετικό φακό τη διαχείριση της κρίσης, της οποίας τα μέτρα συντελούν στην εμβάθυνση της ανισότητας στον χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης και της περιθωριοποίησης κοινωνικά και οικονομικά αδύνατων ανθρώπων και οικογενειών.

Ένιωσα, όμως, την ανάγκη να μοιραστώ δημόσια τα όσα διαπιστώνω και για τα όσα ανησυχώ και να εκφράσω την αγωνία μου για τις συνέπειες σε κάθε νέο, ειδικά νέο, άνθρωπο περιορισμού της ελευθερίας και δικαιώματός του, μέσα μάλιστα από νομοθετήματα, να εξελιχθεί ως οντότητα για να έχει την ευκαιρία να ζήσει και να διεκδικήσει αυτό που του αναλογεί, το μέλλον του, την ίδια τη ζωή του ως πολύπλευρη προσωπικότητα, κοινωνικό ον και άνθρωπος με ευαισθησίες, συναισθήματα κι αισθήματα.

*Δάσκαλος

Πρόεδρος Α.Κί.ΔΑ.

ΤΩΝ ΜΙΧΑΛΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ* ΚΑΙ ΛΕΩΝΙΔΑ ΧΑΤΖΗΛΟΪΖΟΥ**

Το συνταξιοδοτικό είναι γενικά παραδεκτό πως είναι ένα χρονίζον ζήτημα το οποίο επηρεάζει μεγάλη μερίδα συναδέλφων και αναντίλεκτα αποτελεί προτεραιότητα για τις Εκπαιδευτικές Οργανώσεις. Έχουν παρέλθει δέκα χρόνια από την κατάργηση του επαγγελματικού σχεδίου συντάξεων και από τότε οι νεοεισερχόμενοι υπάλληλοι βιώνουν την αβεβαιότητα, έχοντας απωλέσει τεράστιο μέρος των συνταξιοδοτικών τους ωφελημάτων. Είχαμε επισημάνει πολλάκις, πως η ένταξη των εκπαιδευτικών Δημοτικής, Προδημοτικής και Ειδικής Εκπαίδευσης που έχουν μονιμοποιηθεί/θα μονιμοποιηθούν μετά την 30η Σεπτεμβρίου 2011 στο κυβερνητικό σχέδιο συντάξεων είναι η πλέον αρμόζουσα λύση στο ζήτημα. Μια λύση η οποία αφενός κατοχυρώνει τα συνταξιοδοτικά ωφελήματα των επηρεαζόμενων και αφετέρου θέτει ένα τέλος στην ύπαρξη πολλαπλών ταχυτήτων εκπαιδευτικών εξασφαλίζοντας την ίση μεταχείριση ανάμεσα στους συναδέλφους.

Οι ενέργειες που έχουν γίνει από την ΠΟΕΔ το τελευταίο χρονικό διάστημα κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση, της πλήρους αποκατάστασης της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Η ΠΟΕΔ μέσα από καίριες παρεμβάσεις της έχει θέσει ενώπιων των αρμοδίων τις θέσεις της, οι οποίες αν υιοθετηθούν εξασφαλίζουν τα συνταξιοδοτικά ωφελήματα των συναδέλφων και φέρνουν μια οριστική κατάληξη σε ένα χρονίζον ζήτημα. Είναι γνωστές εξάλλου οι ιδιαιτερότητες που επηρεάζουν τους νεοεισερχόμενους εκπαιδευτικούς και αποτελούν σημαντικές παραμέτρους για την οριστική διευθέτηση του ζητήματος. Για παράδειγμα, αρκετοί συνάδελφοι εργάστηκαν ή εργάζονται για αρκετά χρόνια ως συμβασιούχοι ή αντικαταστάτες, γεγονός που επηρεάζει τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα.

Τονίζουμε εμφαντικά πως οποιοδήποτε σχέδιο δεν αναγνωρίζει το σύνολο της υπηρεσίας των συναδέλφων, θα προκαλέσει αναπόφευκτα και δικαίως αντίδραση, θα συνεχίσει την ύπαρξη εκπαιδευτικών διαφορετικών ταχυτήτων σε σχέση με τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα και θα διαιωνίσει την απουσία ισονομίας και δικαιοσύνης μεταξύ τους.  Ενδεχομένως επίσης να οδηγήσει σε νομικές διαμάχες.

Το γεγονός πως εδώ και τόσα χρόνια το θέμα παραμένει βαλτωμένο αφήνοντας μεγάλο αριθμό συναδέλφων ανασφάλιστους βαραίνει αποκλειστικά τον εργοδότη - κυβέρνηση. Το όποιο σχέδιο λοιπόν πρέπει να είναι τέτοιο που να καλύπτει τα χρόνια που το κράτος κωλυσιέργησε.

Καλούμε τις Εκπαιδευτικές Οργανώσεις να κινηθούν τάχιστα και αποφασιστικά, ώστε το θέμα να πάρει τον δρόμο της οριστικής και δίκαιης διευθέτησης. Καλούμε το Υπουργείο Οικονομικών, αλλά και την Κυβέρνηση να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και επιτέλους να δώσουν ένα τέλος στην αβεβαιότητα χιλιάδων συναδέλφων. Οφείλουν δε, να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τις ιδιαιτερότητες του κλάδου μας και να συμπεριλάβουν στην όποια πρόταση δοθεί, την αναγνώριση του συνόλου της υπηρεσίας των επηρεαζόμενων στο δημόσιο. Το θέμα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα, τόσο για τους κοινωνικούς εταίρους όσο και για την Κυβέρνηση, γι’ αυτό και πρέπει να ασκηθούν πιέσεις εκεί και όπου πρέπει, για να λυθεί πριν τη διάλυση της παρούσας Βουλής.

*Μέλος ΔΣ ΠΟΕΔ, Γενικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ

** Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας ΠΟΕΔ, Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΧΑΤΖΗΛΟΪΖΟΥ*

Τους τελευταίους μήνες έχουμε βιώσει μια σταθερή επιδείνωση της επιδημιολογικής εικόνας της Χώρας. Το ζητούμενο ήταν ο περιορισμός των κρουσμάτων, η διαφύλαξη του Συστήματος Υγείας και η αποφυγή ενός ακόμη ολικού lockdown. Παρόλα αυτά, με απόφασή της η Κυβέρνηση ανακοίνωσε πως τα επιδημιολογικά δεδομένα ήταν τόσο ανησυχητικά, που επιβαλλόταν το κλείσιμο των σχολείων. Όλων των σχολείων; Όχι!

Η εκπαίδευση μπορεί να παρομοιαστεί με ένα κτήριο. Αυτό το κτήριο διαθέτει πολλές αίθουσες, μία για κάθε τάξη. Την ώρα που το κτήριο της εκπαίδευσης καίγεται λόγω της πανδημίας και ενώ αποφασίστηκε η εκκένωση των πλείστων αιθουσών, οι αίθουσες των Νηπιαγωγείων και των Ειδικών Σχολείων όχι μόνο έχουν παραμείνει ανοικτές, αλλά το ΥΠΠΑΝ δεν έχει δώσει ούτε και ένα «πυροσβεστήρα» σε αυτούς τους εκπαιδευτικούς για να προστατέψουν τα παιδιά και να προστατευθούν.

Το Υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση δεν έχουν δώσει καμία αιτιολόγηση ως προς αυτή την απόφαση, επιβεβαιώνοντας πως τα Νηπιαγωγεία και τα Ειδικά Σχολεία θα λειτουργήσουν απλά ως παιδοφυλακτήρια. Και ενώ όλα τα σχολεία έχει κριθεί επικίνδυνο και επιβλαβές στη Δημόσια Υγεία να λειτουργούν, στα Νηπιαγωγεία και στα Ειδικά Σχολεία δεν έχει ληφθεί ΚΑΝΕΝΑ επιπρόσθετο μέτρο για την προστασία των παιδιών και του προσωπικού.

Κάποια ενδεικτικά μέτρα που μπορούν να ληφθούν έστω και την υστάτη είναι:

-   Μείωση αριθμού παιδιών ανά τάξη, έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί η τήρηση των υγειονομικών πρωτόκολλών και η διατήρηση αποστάσεων. Μπορεί να εφαρμοστεί εκ περιτροπής φοίτηση ή να αξιοποιηθούν αίθουσες γειτονικών σχολείων. Τον Σεπτέμβριο απορρίφθηκε η επιλογή της αξιοποίησης επιπρόσθετων αιθουσών επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμες. Τώρα ποια είναι η δικαιολογία;

-   Άμεση ικανοποίηση των αναγκών των σχολείων που παραμένουν ανοικτά. Χιλιάδες μονά θρανία ακόμη δεν έχουν φτάσει στα σχολεία. Αφού κάποιες σχολικές εφορείες δεν μπορούν να ανταποκριθούν, το ελάχιστο που μπορεί να γίνει είναι να μεταφερθούν θρανία από άλλες σχολικές μονάδες και στις επόμενες βδομάδες που θα είναι κλειστά τα σχολεία να ολοκληρωθεί η προμήθεια μονών θρανίων σε όλα τα σχολεία. Παράλληλα θα πρέπει να εξοπλιστούν οι σχολικές μονάδες (και κυρίως τα Ειδικά Σχολεία) με επιπλέον υλικά καθαριότητας, αντισηπτικά, μάσκες, στολές και γάντια μιας χρήσης.

-   Αύξηση του προσωπικού καθαριότητας και του γραμματειακού προσωπικού με αξιοποίηση προσωπικού από γειτονικά σχολεία που δε λειτουργούν σε κανονικούς ρυθμούς.

Η λειτουργία των Νηπιαγωγείων και των Ειδικών Σχολείων χωρίς τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας όχι μόνο δε συνάδει με τα πρόσφατα μέτρα της Κυβέρνησης αλλά δημιουργεί την εντύπωση πως το προσωπικό και οι οικογένειές τους είναι αναλώσιμοι. Έστω και την υστάτη, το ΥΠΠΑΝ πρέπει να προχωρήσει στη λήψη επιπρόσθετων μέτρων για προστασία των παιδιών, του προσωπικού και της δημόσιας υγείας.

*Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας ΠΟΕΔ

Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ